Gemeente Middelburg heeft haar eigen stadsdichter: Raymond van de Ven. De stadsdichter dicht over actuele gebeurtenissen, evenementen en dingen die hem opvallen. Raymond maakte januari 2020 zijn debuut tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Middelburg. Op deze pagina leest u de gedichten die hij als stadsdichter schrijft.

Project Smart Space

(Toekomstdroom)

Als een tempelier
voor het nakend ochtendgloren
ik kom net uit de Rooie Oren
ben eerder ook in Sev' geweest
Bar A' bestaat hier ook nog steeds
ik heb het Hof nog aangedaan
en dronk er een in de Tympaan

Als een tempelier
voor het nog nakender ochtendgloren
passeer ik weer de Rooie Oren
struikel door de Schuiffelstraat
zoek mijn fiets al eerder verloren
weet niet meer of
waar die staat
word geteld door drie sensoren
als precies het licht aangaat
en is het de illuminatie
( illuminatie, illuminatie )
die mij als uit het niets
herenigt met mijn fiets.

https://www.middelburg.nl/smart-space

Raymond van de Ven, maart 2021

 

Languit in de Lange Noordstraat

Ik waggel als een pinguïn over spiegelgladde straten
tot ik plots met beide armen een helikopter imiteer
en mijn voeten lijken eventjes de aardkloot te verlaten
maar in plaats van dat ik opstijg - stort ik neer.

Raymond van de Ven, februari 2021

Sinterklaasgedicht

Vrijdagavond best heel laat,
Sint reed door de Herenstraat
in allerijl naar het stadhuis
de cadeautjes moesten in de kluis!
Sint deed eventjes zijn ogen dicht
hij geeuwde wat, zijn hoofd werd licht
Sint begon wat weg te dromen
de maan scheen door kastanjebomen
Sint reed nu door de Koepoortlaan
had geen idee waarheen te gaan
Toch kwam Sint op de Lange Delft
sloeg daar af net op de helft
galoppeerde de Sint Jansstraat in
constateerde daar met tegenzin:
“Ik ben verdwaald, hier per abuis
waar is dan toch dat stadhuis”
Of de Sint het heeft gered,
merk je als je je schoentje zet!

Raymond van de Ven, december 2020

Avondklok

Ik tel de slagen van de Lange Jan
de avondklok is ingegaan
een leegte vult de straten
ik probeer me er doorheen te slaan
het rijmt hier op verlaten.

Ik tel de slagen van de Lange Jan,
het is nu tijd om op te staan
een nieuwe dag gegeven
de ochtendzon breekt door mijn raam
het rijmt hier weer op leven.

een sprankje hoop begeestert mij
ach laat het nimmer doven
zo wankelmoedig worstel ik
zo waarachtig kom ik boven

Raymond van de Ven, januari 2021

Dank je wel in 12 regels

Voor de twinkel in de ogen
en de lach op een gezicht
voor die arm om een schouder
of een woord dat wat verlicht

Voor jouw handen aan het bed
en het zorgen zonder klagen
waar je bergen mee verzet
voor je steun in zware dagen

Bedankt voor al die keren
bedankt voor het er zijn,
dat is wat wij beweren
het beste medicijn.

Raymond van de Ven, 2020

Het gedicht is geschreven om de vrijwilligers te bedanken bij stichting Manteling, die onlangs het 25 jarig jubileum vierde.

Zo wijd de wereld strekt

(gedicht voor Mark Rutte)

Hij heeft vast wel weer een goed verhaal
en een lach op zijn gezicht
geeft schouderklopjes is joviaal
probeert met mooie praatjes ons te paaien.
Hij zal beloven, wenden, keren en weer draaien
en gaandeweg de werkelijkheid verfraaien.
Hij komt met doekjes voor het bloeden
en wellicht nog een gebaar,
ik heb zo het vermoeden
uit eigen doos nog een sigaar.

Dus laat hem maar daar in het noorden
stranden in zeeën van woorden.

Raymond van de Ven, 2020

Ter gelegenheid van het bezoek van de premier aan Zeeland.

Intertekstueel sprookje

De laatste light verse dichter werd ontboden bij de koning
hij moest hem laten lachen met een licht vrolijk vers
als hem dat gelukte was het leven zijn beloning
in het geval van niet dan kwam de dood met lucifers

helaas voor onze dichter was de vorst zeer chagrijnig
hij had al tien jaar niet gelachen om een grap of om een grol
het onthoofden van zijn hofnar nou oke dat was wel geinig
maar ook niet om nou te zeggen o o o toch wat een lol

De laatste light verse dichter was behoorlijk zenuwachtig
hij was gecommitteerd en hij moest dus stak van wal
zijn voordracht was gekunsteld, gemaakt en wat krampachtig
maar voor zo'n wreed despoot was het een ware durfal:

“Fietsend door de Koepoortlaan
alwaar kastanjebomen
volledig van hun blad ontdaan
ietwat grillig overkomen
ga ik op de pedalen staan
het lijkt hier op mijn dromen
en dan vooral degene waar
in ik niet vooruit kan komen
met wat ik heel vervelend vind
regen kou en tegenwind."

Raymond van de Ven, 2020

Ter gelegenheid van het nieuwe seizoen van de Kunst en Cultuurroute.

Bad Hair Day 2020

Je denkt 'hé een pinda'

maar het blijkt toch een pit

Je staat tegen een muur

die net is gewit

je vriend noemt je Linda

maar jij heet Birgit

op een Franse wc een aanval van spit

het is oké als het eens tegen zit.

Of de kapper neemt gekscherend

je scheiding op de hak

en aan het kapsel nog resterend

heeft hij verder ook nog lak.

Een bad hairday

is oké

trek het je niet aan als het eens tegen zit.

Raymond van de Ven, januari 2020

Ter gelegenheid van de nieuwjaarsbijeenkomst op 11 januari 2020.

Stembureau Abdijplein 10

"Geef me 30 burpees goed bezig"

Het is volbracht het is gebeurd
ik heb een rondje ingekleurd
ik weet de naam van de partij
niet de persoon niet hij of zij
wel waar ik was, in de Abdij.

Na, al of niet met ogen dicht,
vervulling van de burgerplicht
ontwaarde ik daar op het plein
in het schaarse  avondlicht
een uitgeputte fitness klas
in hun ogen las ik pijn.

Zo leerde ik wat burpees  zijn.